In m’n nakie


Geplaatst op uur door Herfstvlinder | 2 reactie(s) | §
In m’n nakie

Daar sta ik dan. In m’n nakie. In het volle, nietsverhullende licht van de grote dag.
Ik heb geprobeerd God te behagen. Ik heb op mijn knieën gesmeekt om een gehoorzaam hart. Ik heb gezwegen waar mijn innerlijk protesteerde.
Ik heb geprobeerd mensen te behagen. Ik ben slechts enkele malen uitgevallen naar iemand die me kwetste en heb daar lang en breed boete voor gedaan. Als een spons zoog ik de stemmingen van mijn naasten op en tevergeefs zocht ik naar een oplossing. Ik heb een vredestichter willen zijn, maar meer dan een nog grotere onrust in mijn eigen lichaam heb ik niet kunnen bewerkstelligen.

En nu sta ik in het licht. Tijd voor evaluatie. Ik kijk om me heen om te zien hoe al die andere naakte mensen eruitzien. Erg opwekkend is het niet; de een ziet er stukken beter uit dan ik maar heeft rode wangen van schaamte, een ander is duidelijk zorgvuldiger met zijn dieet omgegaan maar kijkt verlegen naar de grond, maar een derde strijkt met een trotse blik tevreden zijn haren glad. Een groepje verderop probeert angstvallig zijn gebreken te verbergen door mooi te praten of zich achter een ander te verschuilen. Slechts hier en daar staat er iemand frank en vrij zichzelf te wezen, niet gehinderd door zijn of haar imperfectie.
Wat angstig schuifel ik naar voren als mijn naam geroepen wordt. Ik kijk naar mijn tenen, want ik durf Hem niet aan te kijken. Schuldgevoel, Schaamte en Spijt dringen zich aan mij op. Ik dacht dat ik met ze had afgerekend, maar als er een kansje is op een veroordeling, zijn ze er als de kippen bij om hún duit in het zakje te doen. Mijn gedachten jagen; ik overdenk mijn leven en zie alle gemiste kansen en verloren jaren weer voor me. Zou Hij ze ook zien? Maar dan begint Hij te spreken.

“Kijk me eens aan, mijn kind.”
Voorzichtig gluur ik door mijn wimpers een beetje omhoog. Ik zie twee voeten. Ze staan veel dichterbij dan ik had verwacht. Op elke voet zie ik duidelijk een litteken.
“Er is teveel gebeurd!” piept Spijt tegen de stem.
“Ze ziet er niet uit!” sist schaamte.
“Ze is het niet waard om in Uw ogen te kijken!” roept Schuldgevoel.
Ik zie een liefdevolle hand zich naar mij uitstrekken. Voordat Hij mijn gezicht aanraakt zie ik het litteken. Een schok van herkenning gaat er door me heen en ik moet wel kijken naar die man met zijn doorboorde handen en voeten. Dit is Hem dan. Ik weet het met elke vezel in mijn lijf; ik herken hem als mijn Geliefde, degene die er altijd was. Verpletterd en overweldigd door de liefde in zijn ogen vergeet ik alles wat ik daarstraks nog dacht. Schuldgevoel, Schaamte en Spijt verdwijnen als sneeuw voor de zon als ik Zijn liefde drink. Dan geeft Hij mij een zacht klopje op mijn schouder en fluistert in mijn oor dat de Vader staat te wachten.

“Kijk me eens aan, mijn kind!” Opeens herken ik ook díe stem. Heel diep in mijn hart begint een beeld te dagen; een hele vroege herinnering; nog van vóór mijn kindertijd. Ik begin te huilen; wat heb ik Hem gemist!
Ik kijk even opzij, naar de man met de doorboorde handen en voeten. Hij knikt me bemoedigend toe. Dan kijk ik naar voren en zie de Vader. Ik ben verrast en geshockeerd tegelijk; Hij geeft me het gevoel dat ik Hem eerder heb gezien; maar Hij ziet er zo anders uit dan ze me altijd hebben verteld! Toch weet ik dat dit degene is op wie ik door alles heen altijd heb vertrouwd; al kende ik Hem nog lang niet genoeg.
“Wat zie je er mooi uit!” zegt zijn stem trots.
Ik kijk verbaasd naar beneden en zie dan tot mijn verbazing dat ik niet in mijn blootje sta, maar een prachtig stel kleren draag. Als de Vader vraagt of ik bij Hem wil komen, kan ik niet anders dan doen wat Hij zegt.
“Ik heb U zo gemist!” schreeuwt mijn hart, maar in Zijn ogen zie ik dat ik niets meer hoef te zeggen. Hij veegt de tranen van mijn ogen en ik voel hoe de pijn uit mijn hart wordt weggenomen. Alles is weg; niks lijkt meer belangrijk. Het enige dat ik nog zie is Hem. Het enige dat ik nog wil is verdwijnen in Zijn hart.

God-deeltje gevonden!


Geplaatst op uur door Rommel | 4 reactie(s) | §
God-deeltje gevonden!

Sensatie alom, grote ophef in het wetenschappelijk land! Daar is hij dan: het ‘God deeltje’! Ook wel het Higgs-deeltje. De missing link. Het is de grootste wetenschappelijke doorbraak sinds een halve eeuw. Ondertussen probeert de media met man en macht dit deeltje uit te leggen: bruine suiker word erbij gehaald, is Hij al te koop op internet en een ander komt weer de Tour de France:

Ondertussen lachen wij, bijbelfanaten en fanatieke christenen, hierom. God deeltje? Hij bestaat? Goh!? Je meent het! Nee, wij gelovigen halen de schouders op en gaan door met onze aardse bezigheden. Leuk van al die items op TV of internet, leuk dat de kranten er vol mee staan. Met de tekst uit Handelingen 17 vers 27 in ons achterhoofd kijken wij er niet raar van op: Het was Gods bedoeling dat ze hem zouden zoeken en hem al tastend zouden kunnen vinden, aangezien hij van niemand van ons ver weg is.

Ajax in de heer


Geplaatst op uur door Rommel | 9 reactie(s) | §

Of voetbal en geloof samengaan? Frank de Boer en burgemeester Eberhard van der Laan laten het zien op de eoAjaxdag2012. De twee praisen en preken alsof ze wekelijks naar de kerk gaan.

Gat in je hart


Geplaatst op uur door Herfstvlinder | 3 reactie(s) | §
Gat in je hart

Soms heb ik zo’n dag. Ken je het? Je doet je ogen open, staat op, en zodra je hersens wat van de binnenkant van je hersenpan beginnen los te raken, weet je het: `Vandaag heb ik zo’n dag’. Zo’n dag waarop je het gat in je hart voelt.
Het voelt alsof je die nacht ongemerkt een hersenoperatie hebt gehad waarbij ze alle positiviteit uit je hoofd hebben verwijderd. Je klikt je laptop aan, ziet op Facebook een post over `ware vriendschap’ en je kan je zo even helemaal geen écht goeie vriend of vriendin bedenken. Je kijkt naar buiten en ziet alleen de wolken, en niet die grote stukken blauw ertussen. Je vraagt je af waarom je je eigenlijk nog zult douchen en aankleden, want deze dag zal toch nèt zo vermoeiend en vervelend zijn als al die dagen ervoor. Niks kan je aan het lachen maken; geen mens om je heen kan je uit deze stemming halen
Bij een terugblik naar je jonge jeugd krijg je tranen van spijt in je ogen, omdat je je opeens alleen nog de dingen herinnert die je beschadigd hebben; de mensen voor je ziet die je gekwetst hebben. Als je voorzichtig vooruit kijkt, geloof je ineens niet meer dat je ooit nog iets zult bereiken. En dat terwijl je gisteren nog zo optimistisch was; terwijl je de vorige avond in bed nog lag te dromen van alles wat je wilde gaan doen en er zó blij en hyper van werd dat je pas heel laat in slaap kon komen.

Vandaag is het niet zo’n dag. Ik realiseer me dat die dagen die ik noemde steeds minder vaak voorkomen. 10, 15, 20 jaar geleden waren het geen dagen. Toen waren het weken, of maanden waarin ik me zo voelde. Dankzij Degene die in mij werkt en mij van binnenuit verandert ben ik me er op `die dagen’ nu van bewust dát het maar `zo’n dag’ is, en geen eindeloze depressie. Ik wéét dat er na regen zonneschijn komt; dat er na een rotdag ook weer een leuke dag komt. `It can’t rain everyday; it won’t rain forever!’
David (je weet wel, één van de schrijvers van de Psalmen uit de bijbel) was ook een man die van die dagen of weken had. Lees maar eens in Psalm 42; David zat duidelijk niet al te lekker in zijn vel die dag. Maar aan het eind van zijn lied zegt hij tegen zichzelf: `Vestig je hoop op God! Ééns zal ik Hem weer loven!’ Met andere woorden: Er komen wel weer betere tijden!
Als je de psalm(en) doorleest, zie je de rode draad die door al Davids gedachten heenloopt; dezelfde boodschap die ik jou wil meegeven als je óók van die dagen hebt, of misschien wel weken of maanden: God is erbij! Hij is een werk in je begonnen en maakt het af! (Filippenzen 1:6) Hou vol; er komen écht betere tijden!
En het gat in je hart? God ziet het. En Hij wil het vullen.

Vrijheid


Geplaatst op uur door Herfstvlinder | 1 reactie(s) | §
Vrijheid

Het is bevrijdingsdag vandaag. Vele, tientallen jaren na de tweede wereldoorlog vieren we elk jaar op 5 mei steeds weer dat Nederland werd bevrijd van de onderdrukker van toen. “Geef de vrijheid door”, is de leus; een vrijheid die een beeld vindt in een brandende fakkel.
Niet omdat ik zo graag doe wat anderen doen of zeggen; niet omdat ik graag inga op en hype of kwistig met door anderen verzonnen motto’s strooien wil, maar omdat het onderwerp vrijheid me echt aan het hart gaat wil ik `een stukje vrijheid doorgeven’.

Na het verdwijnen van de Duitse bezetter uit ons land zijn er nog een stuk of wat miljard Nederlandse onderdrukkers overgebleven. Jij, en vooral ik. Of niet?
Natuurlijk jagen we niet op elkaar en schieten we elkaar (normaal gesproken) niet om de oren. Natuurlijk stoppen we elkaar niet in goederentreinen, op weg naar vernietigingskampen. Maar zetten we elkaar niet gevangen door altijd ons oordeel over de ander klaar te hebben? Gisteren had ik nog een gesprek over hoe wij mensen altijd oordelen, of we nu willen of niet, en of we er ons nou van bewust zijn of niet. Ik merk bij mezelf steeds weer dat mijn brein bij nieuwe ontmoetingen steeds weer een vooroordeel vormt; meestal geen keiharde veroordeling, maar altijd wel zoiets als `oh, zij is er zó één, of `hm, hij is een typische…’ Herkenbaar? Ik hoop het niet, maar ik denk het wel.
Oordelen vormen is menselijk, mensen in hokjes stoppen of onderling indelen in types en soorten is waarschijnlijk als zo oud als de mensheid zelf. Jezus zag het ook bij de mensen om Hem heen in de tijd dat Hij op aarde was. En Hij maakte daarin werkelijk een verschil. Je kent misschien het verhaal van de vrouw die overspel had gepleegd en door de leiders van toen naar Jezus werd gebracht. Ze was volgens de wet duidelijk schuldig; ze zou straf moeten krijgen volgens de regels van toen. En geen milde straf ook; ze moest gestenigd worden. Maar Jezus ziet hoe het er in het hart van de veroordelende mannen uitziet; en hij spreekt daar de gevleugelde woorden: “Wie van u zonder zonde is, werpe de eerste steen.”
Hij veroordeelt zelfs deze vrouw niet, hij bevrijdt haar van haar schuld en veroordeling en zegt: “Ga heen, en zondig niet meer.”

Wat ontzettend mild en vrij van veroordeling is het hart van Jezus. Ik geloof dat jij en ik een verschil kunnen maken in déze tijd, door werkelijk `de vrijheid door te geven’. Spreek geen woorden van oordeel uit, en koester die onvermijdelijke gedachten van vooroordeel niet. In Romeinen 14 en 15 houdt Paulus een prachtig pleidooi over dit gedachtegoed, een hartstochtelijke redevoering die, als je hem in het licht van deze tijd houdt, zo actueel is als wat.
Zou ons land niet een stuk vrijer zijn als in elk geval jij en ik stoppen met onze veroordelingen, en we de mensen om ons heen vrijzetten door positieve, zegenende woorden uit te spreken? Wij kunnen de nieuwe geallieerden zijn; brandende fakkels die de ware vrijheid die Jezus geeft doorgeven. Doe je mee?

Terug naar de Bijbelse rolpatronen met Gert!


Geplaatst op uur door Rommel | 13 reactie(s) | §
Terug naar de Bijbelse rolpatronen met Gert!

België is in rep en roer. Ideale schoonzoon en kindervriend vindt dat ‘Vrouw mag geen ballen hebben’, tenminste dat staat in de kwaliteitskrant van Nederland: de Telegraaf. Ik citeer: "De slinger is in de verkeerde richting doorgeslagen. Tegenwoordig kunnen vrouwen niet meer koken en zijn ze daar nog trots op ook. Koken past blijkbaar niet bij het beeld waaraan de nieuwe vrouw moet voldoen. Dat is toch érg?" Dat is inderdaad erg Gertje! Hij geeft zelfs aan dat dit de oorzaak is van alle problemen. Het begint allemaal bij het ontsporen van de kinderen, vrouwlief moet ook zo nodig gaan werken ten behoeve van de emancipatie.

De Bijbel was zijn tijd ver vooruit! Het legt duidelijk uit hoe de rolpatronen horen te zijn voor een goede wereld. Begrijp me goed, ik ben er bijvoorbeeld absoluut mee eens dat vrouwen mogen werken! Zolang het maar rond het huis gebeurt. Gert vervolgt: "Zijn de klassieke rolpatronen dan zo verkeerd? Er zijn nu eenmaal verschillen tussen mannen en vrouwen - hiep, hiep, hoera!" A-men!

Instellingen, stichtingen en bepaalde politieke partijen vinden de Bijbel maar achterhaald. Rare regels en voorschriften, maar het feit is dat de Bijbel dé oplossing voor de wereld problematiek. Dus niks achterhaalt maar ontzettend actueel! Wat de Bijbel duidelijk maakt is hoe belangrijk een goed gezin is. Geen gebroken gezinnen. Iemand die je opwacht op het schoolplein of thuis zit om te vragen hoe het was op school. Kinderen die kinderen moeten zijn, in plaats van de ouderrol op zich moeten nemen omdat vader en moeder aan het werk zijn.

Zo gaat het land eraan en nu moet nu juist een Belg met de oplossing komen? Dus mannen! Laat je horen! Het is weer tijd voor ouderwetse mannenemancipatie! Gert gaat ons voor, wie volgt?

De laatste Alpha les: “Geneest God nu nog steeds?”


Geplaatst op uur door Mario | 2 reactie(s) | §
De laatste Alpha les: “Geneest God nu nog steeds?”

Komende tijd lopen we mee met Mario, die als ongelovige een Alpha Cursus doet. Hoe beleeft hij een Alpha Cursus en wat vindt hij ervan?

Een les over genezing van God. Voor iedereen is het anders, iedereen denkt er het zijne over. Jezus is voor ons gemarteld om zo ons lijden op zich te nemen. God/Jezus geneest. Ook nu nog in deze tijd.

In de gesprekken kwam naar voren dat, vooral zieke, mensen niet voor zichzelf bidden om genezing. Wel voor anderen, maar voor zichzelf hebben ze daar moeite mee. Vinden het soms egoïstisch om voor zichzelf genezing te vragen. Ook ik bid niet voor genezing, alle medebewoners op het Zeehos mogen wat mij betreft genezen worden, maar voor mezelf zou ik niet om genezing vragen. En toch is dat krom, volgens de redenatie van de leraren van de Alpha cursus. Zei zeggen: "Jullie nemen wel aan dat Jezus voor jullie zonden is gekruisigd, maar dat Jezus is gemarteld om jullie lijden op zich te nemen en dat jullie om genezing mogen vragen, daar willen jullie niet aan." En daar zit best wel iets in. Jezus nam mijn zonden op zich en daar ben ik blij mee, maar dat Jezus mijn ziekte wil genezen, dat neem ik dan om de één of andere reden weer niet aan. De grootste reden is misschien ongeloof. Of "het me niet kunnen voorstellen dat het zou kunnen", zou niet weten hoe het moet voelen om opeens genezen te zijn. Ik zat zo te denken, tot ik een ingeving kreeg. Ik dacht en sprak hardop en de anderen werden er stil van. "Misschien nemen we de ziekte te letterlijk, maar geneest God/Jezus mij nu wel, door mij Hem te laten leren kennen, op een Alpha cursus te sturen en mij het Licht te doen zien. Is de ware genezing de toetreding tot de Nieuwe Wereld." Ook dit blijkt een vorm van genezing te zijn, al geneest God/Jezus mensen ook letterlijk van hun ziekte. Het is en blijft een moeilijk onderwerp, dat werd ook vaak gezegd die avond.

Het was de laatste les alweer. Jammer, ik heb er veel van opgestoken en ben blij dat ik de Alpha cursus gevolgd heb. Ik kon een half jaar geleden ook niet bedenken dat het zo zou lopen. Ik schopte tegen het geloof, Jezus was de tovenaar van het sprookjesboek de Bijbel. En nu... nu weet ik wie Hij is, ik heb hem aangenomen in mijn leven. Heb een doopdienst bijgewoond, zing opwekkingsliederen en voel me blij met God. Ik heb het Licht gezien, mijn zonden en een hoop uit mijn verleden bij het kruis gelegd en het niet meer op me genomen. Jezus heeft de weg naar God voor me vrij gemaakt. Ik ga ook zeker nog eens naar de Baptistengemeente en diensten bezoeken, mijn Bijbel lezen en wie weet nog eens een cursus volgen. Ik vond het een mooie cursus en ik zou het andere ongelovigen ook aanraden. Wat begon als grap heeft een ommekeer in mijn leven gebracht, daar ben ik heel dankbaar  voor.

Beatrix aan de macht!


Geplaatst op uur door Rommel | 4 reactie(s) | §
Beatrix aan de macht!

Met verbazing heb ik gekeken naar de beide persconferenties van vanmiddag. Na 7 weken lang wachten en dan krijg je dit. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik niet veel verstand heb van politiek voeren maar wat heb ik mij lopen ergeren aan dit politiek spel. Zo erg dat ik er een heuse blog van maak, dat zegt veel want had niet verwacht dat ik dat ooit zou doen: een blog met een politiek randje. Wees gerust, zal geen uitgebreid verslag houden hier! Nee, ik presenteer de oplossing van dit alles.

Ik zeg: Beatrix aan de macht! Niet voor altijd, eerst voor 2 jaar om het gedoe met de crisis te leiden. Onze eigen PGB-er voor Nederland. Ik heb er goed over nagedacht en op zich zie ik alleen maar voordelen voor Nederland. Natuurlijk is een toepasselijke vergoeding op zijn plaats, we hebben het al er even over gehad ik en onze andere politicoloog Peter en om haar over de streep te halen willen we dit voorstellen:
- elke zondag weer oranje tompoezen serveren
- gratis Wilhelmina Pepermunt voor iedereen
- portret van Beatrix weer aan de muur in de bedrijven en scholen
- Wilhelmus zingen elke maandag ochtend (couplet 1 & 6)