Mijn buurboom en ik


Geplaatst op uur door Herfstvlinder | 3 reactie(s) | 543x bekeken
Mijn buurboom en ik

Herfst. Je kunt er blij mee zijn of niet. Of van allebei een beetje. Het ene moment is het koud, waait het hard en lijkt de zon voor altijd achter de regenwolken te zijn verdwenen; de volgende dag zet de lage herfstzon de afstervende bomen in een stralende lijst van goud-, rood- en koperkleurige bladeren.

Vanochtend is het zo’n kleurige, lichte najaarsmorgen. Ik breng, als rechtgeaarde, Oudhollandse pro-fietsenmetmooiweer-moeder, mijn kinderen naar school. Op de terugweg geniet ik van de zon in mijn rug en de kunstwerken die God me overal in de natuur laat zien, en daar rechts naast me, in een van de rustige dorpsstraatjes, valt me iets bijzonders op. Een rijtje jonge boompjes staat trots met zijn laatste, felrode blaadjes te wapperen langs de stoep. Maar in een van de tuinen aan de andere kant van de stoep groeit een grote boom, die er duidelijk eerder stond dan de dappere jonkies langs de weg; en één van die kleintjes is pal in de schaduw van die grote ouwe boom geplant.
Natuurlijk is de jonge boom, net als zijn broertjes en zusjes naast hem, netjes omhoog gegroeid, maar op een gegeven moment kwam hij zo dicht bij de takken van die grote boom in de tuin, dat hij er op den duur uit is gaan zien als een heuse grote appel met een flinke hap eruit. Zoiets is me nog nooit eerder opgevallen, maar ik vindt het gewoon een beetje sneu voor dat mooie stralende boompje, dat hij noodgedwongen zo vervormd is, en eigenlijk in zijn natuurlijke groei geremd wordt door zijn grote, imposante buurboom.

Ik zal nooit vergeten hoe ik als klein meisje tegen sommige mensen op kon kijken. De zondagsschoolleiders, de oude broeder met zijn kalme bromstem; de meester op school of het al zo grote meisje van negentien met haar mooie kleren, dat bij mijn ouders over de vloer kwam. Ook later zette ik nog mensen op voetstukken; die héle lieve, nooit boze vriendin, dat betrokken oudstenpaar uit de gemeente, of die spreekster op het vrouwenweekend van de kerk. Ik kreeg haast kramp in mijn nek van het opkijken naar anderen en stond zelf een beetje te verpieteren.

De waarheid is dat we allemaal mensen zijn. Mensen als bomen, met een eigen persoonlijke ruimte en een eigen aansluiting op grondwater en zonlicht. Ik heb geleerd dat ik als jong boompje zélf mijn wortels in de goede grond moest slaan, en niet kon leven in de schaduw van de grote mensen. Als je opkijkt tegen iemand, moet je je misschien afvragen of diegene je zicht op de Zon niet beperkt. Je kunt iemand bewonderen, maar als je steeds probeert meer te gaan lijken op die ene geweldige persoon, groei je scheef en krijg je een onnatuurlijke vorm.
Als jij ook een boom bent, en dat ben je, (lees maar in Psalm 1, om maar een voorbeeld van Bijbelgedeelten te noemen die de metafoor van de boom noemen), dan ben je een boom als geen ander. Een boom die zélf, onafhankelijk van de andere bomen, zijn wortels in de aarde moet slaan; die zelf een bodem moet vinden waarop hij wil staan en zelf de voeding zoekt die hem Leven geeft.
Kom uit de schaduw van de andere bomen en laat het Licht van de Zoon van God je overvallen; je mag gezien worden met je eigen, unieke vorm en kleuren. Steek zélf je takken uit en spreid je bladeren in de zon; maak je eigen keus en ga niet alleen af op wat de grote bomen zeggen dat ze zien en voelen. Ervaar het zelf. En groei zoals alleen jij dat kan.

Reacties

Rommel's avatar

Weer een mooie blog Knor! Goed bezig! Ga zo door smile

Geplaatst door Rommel op 30 oktober 2012 17:19:14

12marleneke's avatar

ooit aan gedacht boeken te gaan schrijven? enorm mooi verhaal! smile

Geplaatst door 12marleneke op 01 november 2012 15:35:38

Herfstvlinder's avatar

Ah, dankje, Marleneke smile En ja, daar heb ik zeker aan gedacht, en niet alleen gedacht! wink

Geplaatst door Herfstvlinder op 02 november 2012 14:22:21

Reageer

Om te reageren op dit bericht moet je een SetFire account aanmaken of inloggen!