Dromenland


Geplaatst op uur door Herfstvlinder | 1 reactie(s) | 787x bekeken
Dromenland

Blokfluitles. Met mijn hippe witte Yamaha-blokfluit (ik heb nooit een relatie kunnen ontdekken tussen blokfluiten en crossmotoren) in een door mijn moeder gebreid blokfluitjasje liep ik als 8- of 9-jarige elke maandagmiddag trouw van school naar het huis van de blokfluitjuf. Ik had een droom, diep in mijn hart; een droom om muzikant te worden.
Geartsje, mijn Friese en achteraf eindeloos geduldige muzieklerares verdroeg op onverklaarbare wijze elke week de kakofonie die haar vals en hoog piepende blokfluitpupillen produceerden; ze is één van de sleutelfiguren in mijn leven geworden zonder het te weten.
Jaren na de blokfluitlessen, die een soort noodzakelijk kwaad waren met als doel noten te leren lezen, gaf Geartsje me klassieke gitaarlessen en lonkte in haar huis, net als jaren ervoor tijdens de fluitconcerten, de piano verleidelijk naar mijn muzikale buikvlinders. Maar na een jaar gingen we verhuizen en was het afgelopen met mijn muzikale opvoeding; en niet in het minst onder invloed van mijn blokfluitjasbreiende moeder heb ik het talent in navolging van de ontrouwe slaaf uit het Nieuwe Testament in de grond begraven. Mijn droom was hersendood.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. De gitaar verhuisde mee en zo heel af toe mocht hij in mijn slaapkamertje zijn hoes uit en droomde ik weg met de klassieke stukken, zó de muziekhemel in. Mocht ik in het openbaar niet spelen? Oh, jawel hoor. Als in mijn kerkelijke omgeving enig gitaarspelend meisje was ik op elke club, jeugdkamp en Bijbelstudie veroordeeld tot het begeleiden van de samenzang. Maar het talent, hoewel uit zijn coma ontwaakt, mocht slechts veilig belegd worden. Handel drijven zat er niet in.
Jaren later heb ik mijn droom opnieuw doodverklaard. De map met zelfgeschreven liedjes verdween in een doos op de zolder van onze eengezinswoning, die we vanwege de komst van mijn dochter hadden ingeruild tegen mijn eerste flat. Zeven weken na mijn moeder-worden stond ik nog met mijn band op een podium voor zo’n vierhonderd pubers, maar het leven slokte me op en de droom delfde opnieuw het onderspit.

Wat een triest verhaal, zul je misschien zeggen. Ja, dat is het. Maar is heb jij niet nét zo’n verhaal? Ik geloof dat we allemaal een droom hebben meegekregen; een bestemming op ons leven, dat precies past bij onze aangeboren talenten en interesses.
God is zo lief, weet je; hij gunt ons zo, nee, hij wíl zo graag dat we onze droom waarmaken! Hij is zelfs de Droomgever zelf!
Ik ben na die ontdekking en een ware openbaring van de Vader intussen weer volop aan het musiceren; en ik wil jou vandaag het volgende meegeven: laat niemand (jij en je twijfel inclusief) en niets je droom afnemen! Ga ervoor!

Reacties

Herfstvlinder's avatar

NB: achter opmerkingen over mijn opvoeding/ouders zit totaal geen bitterheid, dat is verleden tijd, uit de weg smile

Geplaatst door Herfstvlinder op 09 maart 2012 21:03:42

Reageer

Om te reageren op dit bericht moet je een SetFire account aanmaken of inloggen!